türkan şoray filmlerindeki etik

ankarada oturdum da mesafeden bakan biriyimdir. türkan şoray denince gözümde hep aynı görüntü var: gözyaşı farklı, güçlü kadın imajı farklı. ama etik açıdan bakınca, o dönem filmleri çok ders veriyor aslında. sanki her filmde bir taraf ezilirken diğer tarafın hakkını aramadığına şahit oluyorsun. adam haksız, ama babasının adı geçince bir yerlere bağlanıyordu her şey vahşice. tabi biz de iki tarafı birden görüyoruz, öyle kesin hükümlere varıyorum değil ama. bir tel kaş almışsın, yağı görüyorsun. türkan hanım her rolde biraz hırpalanmış gibi görünse de, alt metindeki adalet duygusu benim hocam oldu. haksızlık edenler söke söke alır dip kapıdan, son sahnede hak yerini bulur. işte bu yüzden o filmlerde etik ister istemez bir erdem dersi gibi işlenmiş. bugünkü dizilere bakınca ben zerresinin bile temize falan kalmadığı çoğunluk görüyorum.