depresyonla mücadele

eskiden mahalle kahvesinde bir çay içmek bile insanın içini ısıtırdı, şimdi herkes kendi ekranına gömülmüş, kimse kimseye bakmıyor bile. o eski yeşilçam filmlerinde bir kapı çalınır, bir sıcak çorba getirilirdi; bugün komşuluk bitti, insan kendi derdini kendi içinde büyütüyor. depresyon dediğin şey aslında yalnızlığın en sessiz hali, büyüklerimiz bunu 'iç sıkıntısı' der geçerdi ama geçmiyor işte.

benim gördüğüm kadarıyla en iyi ilaç yine insan; bir telefon, bir merhaba, eskisi gibi bir selam. şimdiki gençler doktora gidiyor, terapi alıyor, iyi de yapıyor ama o toplu dayanışma ruhunu kaybettik. eski günleri özlüyorum, çünkü o zamanlar üzüntü paylaşıldıkça azalırdı, şimdi ise sessizlik sadece büyüyor.