burger king de akşam yalnızlığı

eski zamanlarda yeşilçam filmleri gibiydi, şimdi ise elin tuzluğuna poşet geçirip oturan bir figür olarak kalıyorsun. o soğan halkaları büyüdü, yalnızlık da kabardı.

sessiz sakin bir haftasonu akşamı, burger king'in cam kenarındaki masada oturmuş patateslerimi sayıyorum. şehir telaşı dışarıda kalmış, içeride loş ışıklar ve yalnız birkaç müşteri. pencereden geçenlerin yüzlerine bakıyorum, kimin nereye koştuğunu anlamaya çalışıyorum. whopper'ın tadı yine aynı, büyük bir şirketin tektip mutluluğu gibi. taşınmayı düşünüyorum ya, burger kingler bile semtine göre değişir oysa.