yulaf yiyerek hayatta kalma sanatı

üç gündür o iğrenç chia tohumlu anlamsız lapa ile besleniyorum ve kendimi adeta kafese kapatılmış mutsuz bir kuş gibi hissediyorum. bir insan neden bilerek ve isteyerek lezzetsiz otlarla beslenmek gibi bir işkenceyi kendi bedenine yapar ki? sırf yazın o minicik bikinimle kusursuz duracağım diye açlıktan ölen iradesizler kulübünün onursal başkanı oldum resmen.

o kadar tatsız tuzsuz bir şey ki sırf şu lanet yaz geliyor da bikinilere sığayım diye sabahları tahta kemiriyormuşum gibi hissediyorum. üstüne çilek falan koyup tatlandırmaya çalışıyorum ama nafile, ruhum yavaş yavaş bedenimi terk ediyor.

zayıflayacağım diye içim dışım resmen at yemi oldu, yemin ederim hayattan gram zevk almıyorum.