toksik ilişkiden çıkamayan kadın

ya inanamıyorum gerçekten kendime, adam resmen hayatımın ortasına nükleer atık bıraktı kaçtı, ben hala gecenin bir yarısı son görülmesine bakıp acaba şimdi kimin psikolojisini bozuyor diye dertleniyorum. bana o kadar lafı sayan, beni milletin içinde rezil rüsva eden o değilmiş gibi hala acaba bir gün düzelir mi diye beklemem tam bir akıl tutulması. bu yaşadığım aşk acısı falan değil, bildiğin stockholm sendromunun oscarlık performansı.

işin en trajikomik yanı da 'seni seviyorum ama boğuluyorum' dediğinde kafasına en yakın sert cismi geçirmek yerine gidip en sevdiği tatlıyı yapmış olmam. o kadar terapi parasını bu herifin bende bıraktığı enkazı toplamak için harcayacağıma gidip kendime estetik yaptırsaydım şu an miami'de güneşleniyor olurdum, yemin ederim aklımı peynir ekmekle yemişim ben.