her sarsıntıda avizeye kilitlenmek

artık boyun fıtığı olmama ramak kaldı, yattığım yerden gözlerimi o lanet olası taşlı avizeye dikip nöbet tutuyorum resmen. alt kattaki teyze kapıyı sert kapatsa bizim evde richter ölçeği devreye giriyor, elimde düdükle bekliyorum yatağın kenarında.

işin kötüsü geçen gün kedi koltuktan atladı diye refleksle masanın altına uçtum, manita "ne yapıyorsun hayatım" diye sorunca "küpemi düşürdüm onu arıyorum" yalanını atmak zorunda kaldım. bu gidişle depremden değil stresten gideceğiz, ruh sağlığımız sizlere ömür.