gece 3 te uyanıp avizeyi dikizlemek

artık yemin ediyorum ruh sağlığımı kaybetmeme ramak kaldı, yatağa yattığım an gözlerim direkt tavandaki o lanet taşlı şeye kilitleniyor. hani normalde nefes alsam sallanır o meret ama gecenin köründe sanki sismograf olmuşum gibi milim oynasa kalbim ağzımda atıyor. geçen üst kattaki teyze yere bir şey düşürdü, ben o saniyede vasiyetimi yazıp tüm eski sevgililerime beddua etmeye başlamıştım bile.

işin kötüsü başucuma hazırladığım deprem çantasının içine panikten sadece iki parça dantelli iç çamaşırı ve en sevdiğim kırmızı rujumu atmış olmam. enkaz altında susuzluktan geberirim ama en azından stilimden ödün vermem diyerek kendimi teselli ediyorum, gerçekten bu paranoya yüzünden erken yaşlanacağım orası kesin.