denizi olmayan şehirde hayatta kalma mücadelesi

ankara'da yaşanır mı sorusunu duyunca bile tüylerim diken diken oluyor yemin ederim. kuru ayazdan saçlarımın nemi bitti, dudaklarım paramparça oldu. tunalı'da iki tur atıp sonra avm'ye tıkılmak hayatın neresi tam olarak kızlar, aklımı kaçırmak üzereyim.

herkesin üzerinde siyah kaşe kaban, ellerde kahve, yüzlerde inanılmaz bir ciddiyet. sanki herkes devlet sırrı taşıyor da ona göre yürüyor caddede. deniz yok, hava kuru, insanlar sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor. ben burada cilt bariyerimi korumaya çalışmaktan psikolojimi kaybettim, net yaşanmaz.