kızlar yemin ediyorum şu davanın son gelişmelerini okurken sinirden tansiyonum falan düştü. hani hayatta pes diyebileceğiniz her şeyin üstüne bir de bu olayın mahkemedeki o son rezillikleri eklendi. cidden o salondaki arsız rahatlığı gördükçe insanın ekrandan içeri girip saç baş yolasası geliyor. kimse kusura bakmasın ama böyle bir vurdumduymazlık seviyesi yeryüzünde çok az insana nasip olur.
biz burada günlük küçücük dertleri kafaya takıp kırış kırış olurken, insanların yediği onca halttan sonra zeytinyağı gibi üste çıkmaya çalışması beni benden alıyor. hayır yani o nasıl bir yersiz özgüven, nasıl bir "bana hiçbir şey olmaz" duruşudur? tutanakları falan okurken resmen dürüst yaşadığım kendi hayatımdan soğudum. bize de acilinden bu umursamazlıktan lazım, yoksa valla bu adaletsizlik silsilesinde bizim sinir krizlerimiz asla bitmez.
