çocuk yapmanın mantıklı hiçbir yanının olmaması

bedenimden kopup gelen o minicik şeyin aslında eve getirdiğimiz bir diktatör olduğunu anlamamız tam üç gün sürdü, resmen stokholm sendromu yaşıyoruz evde. o minik parmaklar falan tamam çok tatlı ama gecenin üçünde uykusuzluktan halüsinasyon görürken o tatlılık yerini safi bir deliliğe bırakıyor.

bir de üstüne kocam olacak beyefendinin kenara çekilip "hayatım ben de çok yorgunum" tripleri yok mu, yemin ederim o an elimde ne varsa kafasına fırlatmak istiyorum.