mcdonalds drive thru sipariş anksiyetesi

arkamda bekleyen beyaz şahinli abi yüzünden resmen ömrümden ömür gitti, sanki alt tarafı bir hamburger değil de böbrek nakli sırasındayız. o interkomdaki cızırtılı ses "patatesler büyük boy mu olsun" dediğinde panikten sesim çatladı, hayır diyeceğime evet diye haykırdım resmen. o anın stresiyle light kola yerine normal kola söylemişim, bütün haftalık kalori hesabım çöp oldu, şu an direksiyonda sinirden tırnaklarımı yiyorum.

zaten o ödeme penceresine yanaşırken jantı sürtmeyeyim diye girdiğim şekilleri görseniz acırsınız. paketi uzatan kızın yüzündeki o 'yine mi panik atak geçiriyor bu kadın' ifadesini asla unutmayacağım. arabada tek başıma hıçkıra hıçkıra patates yiyip bu travmayı atlatmaya çalışıyorum, gerçekten inanılmaz bir çile.

(bkz: sipariş verirken kalbin güm güm atması)