arabaya servis sırasında panik atak geçirmek

o cızırtılı kutunun başındaki çocuğun sesi sanki mağaradan geliyormuş gibi yankılanırken, arkadaki selektör yapan sabırsız dayı yüzünden o an dünyanın en büyük stresini yaşıyorum resmen. siparişi bağırarak veriyorum, camı tam açıyorum rüzgar vuruyor saçım başım dağılıyor, tek derdim o patatesin yanına buffalo sos ekletmek ama ne mümkün, o kaosun içinde adımı bile unutuyorum.

ödemeyi yaparken kartı elimin titremesinden aşağı düşürmem peki? hayatımın en utanç verici üç saniyesiydi, inip alsam rezillik, kapıyı açsam kaldırıma vuracak. neyse ki çocuk acıyıp uzandı aldı ama o buz gibi kolayı kafaya dikmek suretiyle kendime gelmem yarım saatimi aldı. bir daha tövbe, yiyip şişmanlayacaksak da insan gibi masada yiyelim bu nedir yahu.