sütaşın gereksiz mutluluk saçan inekleri

sabahın köründe yüzüm gözüm şiş bir halde uyanıp zorla filtre kahvemi demlerken ekranda zil takıp oynayan bu canlıları görünce inanılmaz bir sinir harbi yaşıyorum. ben daha kendime gelememişken onların o pürüzsüz ciltleri ve bitmek bilmeyen neşeleri cidden sabahları asla tahammül edilemeyen şeyler listemin en tepesinde gururla duruyor.

reklamı her gördüğümde elimdeki o diyete uygun peyniri bırakıp karanlık bir odada cenin pozisyonunda ağlayasım geliyor, bu kadar anlamsız bir pozitiflik beni delirtiyor. ineklerin bile benden daha yüksek enerjili olması içimde düzene karşı duyulan anlamsız öfke yaratıyor, resmen kıskanıyorum hayvanların huzurunu.